Een tussentijdse balans..

Gisteren was het dag 301 (!!!) van 2012. Niet te geloven, wat vliegt de tijd..

Dag 301, er hadden dus ook 301 Huisjes klaar "moeten" zijn. Mmmm, ik ging vanochtend eens tellen..

Het zijn er toch echt al heel veel hoor!

Heel veel. maar geen 301... Ik kwam tot 241..

Ik heb dus een achterstand van 60 Huisjes..

En over 65 dagen zitten we al op de laatste dag van het jaar..

Dus..

Wil ik mijn top dit jaar afkrijgen (en dat wil ik!!) 

dan zal ik van af 

NU

iedere dag 2 Huisjes moeten bouwen.

Voor veel mensen misschien een makkie..

maar voor mij toch wel een hele kluif

Maaaaaaaar..

Ik ga het gewoon proberen!

Een onverwacht uitje..

Eergisteren moesten we voor de zaak even naar Zeeland. We besloten het nuttige met het aangename te combineren en namen Jules gezellig mee. (we zijn nog nooit zo vaak in korte tijd naar zee geweest, als nu met Jules..!)

Dus daar liepen we dan, op woensdagmiddag, over het strand van Vlissingen. Het is zo'n koddig gezicht als Jules het zand onder zijn poten voelt, hij maakt dan sprongetjes en lijkt op een koe die in het voorjaar weer voor het eerst de wei in mag. Ook duwt hij zijn snuit in het zand en gaat lekker in het zand liggen. Volgens mij was hij in een vorig leven een zeehond.

En kijk eens wat ik deed op weg naar Zeeland:

Echt heel handig werkt het overigens niet maar kijk eens:

TADAA: wéér een Huisje af!

Fijn weekend allemaal!

Op familiebezoek..

.. dat was wat we deden afgelopen zondag. En vandaag niet bij mijn familie of bij die van R. Nee, vandaag gingen we op bezoek bij de familie van Jules!

Het was een dolle boel, met zes enthousiaste honden bij elkaar. Marjan (de fokker) was er met vier honden en broertje Gyzs met zijn baasjes.

Links op de foto zit Gyzs, de broer van Jules. Daarnaast zit mama Hölgy, dan komen een paar tantes en helemaal rechts zit ons Juultje. Al lijken de honden erg op elkaar, toch vonden wij onze Jules uiteraard de allerknapste en allerliefste. Wel is hij degene met de slechtstwerkende oren... (of zou dat aan ons liggen, ahum..). Daar gaan we dus de komende tijd maar eens goed mee aan de slag, zodat hij bij de volgende reunië nét zo goed luistert als de rest van zijn familie.

Kijk hem hier toch eens staan: er ruist duidelijk iets in het struikgewas.

Moeder had weinig belangstelling voor haar kroost, en andersom was dat ook het geval. Wel hadden de broertjes samen een geweldige ochtend. Ze hebben heerlijk gespeeld en zochten elkaar ook steeds op. Zeker voor herhaling vatbaar!

's Middags heb ik er mijn bloemetjes weer eens bij gepakt. Ik had even geen zin in Huisjes. Verandering van spijs zeg maar. Er zijn weer een aantal bloemetjes gemaakt en vastgezet. 

Het was reuzegezellig Wietske! en voor herhaling vatbaar. Dank je wel voor het mooie stofje en het lieve kantje. Ik ga ze allebei gebruiken in mijn Huisjesquilt.

Binnenkort gaan we elkaar sowieso weer zien bij Francoise en bij Dorry!

(Zojuist kwam mijn jongste zoon thuis en hij was heel benieuwd naar onze ontmoeting. Want ja, zoals ik altijd tegen mijn kinderen zeg: ben voorzichtig met contacten via het internet, iemand kan zich heel anders voordoen. Die leuke jongen kan zomaar een vies oud mannetje zijn.  Zoiets  kreeg ik dus vanochtend van hem te horen!! Nou, ik kon hem geruststellen!!)

Weet je wat ik zie als ik gedronken heb??

....allemaal Huisjes, zó veel Huisjes, om me héééééééén. Huisjes, Huisjes...Lalalala

En hééél langzaamaan worden al die stapeltjes, zakjes, rijtje hier, rijtje daar, bovenste deel van de top, oh ja, daar nog een stapeltje huizen die eerst op de foto gezet moeten worden... héééél langzaamaan worden al die losse huisjes aan elkaar gezet tot een grote top. En mooooi dat ie wordt!!

Sinds vorige week ben ik de trotse eigenaar van een eigen hokkie, een kamer voor mij alleen (nou ja, bijna voor mij alleen) in ons huis. Ik noem dit hokkie zelfs (met een dikke vette knipoog!) Mijn Atelier! 

Het is de ruimte waar -toen we ons huis kochten- de keuken was. Voor ons zessen was deze te klein en we bouwden een nieuwe keuken aan de achterkant van het huis. De voormalige keuken werd ingericht als kantoor. In de praktijk werd er maar weinig gebruik van gemaakt. Manlief verhuisde liever zijn spullen om gezellig aan de keukentafel te werken. Het kantoor werd dus een soort van opslagruimte. Zó jammer, zeker omdat het de enige ruimte beneden is waar de zon naar binnen schijnt. Daarom kreeg de kamer een nieuwe bestemming: het werd de Chill-ruimte voor de kinderen. Maar ook zij vinden het vaak toch fijner om gewoon bij ons in de woonkamer te zijn, of ze vertrekken naar hun slaapkamer. Ik zag dus mijn kans schoon! Het bankje wat er stond, verhuisde naar de slaapkamer van tweede zoon, in ruil daarvoor kreeg ik zijn bureau. En kijk eens wat ik daar allemaal op kwijt kan:

Het is zó heerlijk dat ik hier mijn spullen gewoon kan laten liggen. Scheelt me heel veel tijd in uitzoeken en klaarleggen/opruimen. Eén keer per week moet het bureau leeg zijn, dan krijgt jongste zoon bijles in wiskunde (en ook hij is niet zo dol op opruimen, kijk maar, zijn wiskundeboek en rekenmachine liggen er nog..).

Als ik binnenkort nog wat heb opgeruimd en verder ingericht plaats ik nog wat foto's. Want ja, het wasrek staat er nu ook, maar dat laat ik lekker niet zien! (en zie je daar achter het bureau nog net een stukje behangpapier? Rood met witte stippen, zó leuk! Ik kreeg het als een soort van inpakpapier om een schilderij wat ik ooit kocht. Ik heb geen idee wat ik er mee moet, maar kan het niet over mijn hart verkrijgen om weg te doen. Ik ben dol op Rood-met-Witte-stippen.)

Ik doe mijn spreekbeurt over quilten..

.. zo voelde het gisteren een beetje toen ik een workshop gaf voor een groepje vriendinnen/oud studiegenoten. Ik was al  vroeg uit de veren om alles klaar te zetten. Hè, waarom wacht ik hier toch altijd tot het allerlaatst mee.. wat dat betreft ben ik nog weinig veranderd. Het zorgde dus ook voor een momentje van stress omdat ik de navulling van inkt voor het stempelkussen niet kon vinden. Terwijl ik dus héél zeker weet dat ik die heb. Té goed opgeruimd zullen we maar zeggen. Gelukkig was daar mijn reddende engel, in de persoon van Jeanneke, die me een paar kussens leende. Pfoe... opluchting, ik zag mijn workshop al in het water vallen. En natuurlijk, ik had ook malletjes kunnen maken maar dit werkt natuurlijk wel veel sneller en nauwkeuriger. (achteraf bleek ik voldoende te hebben aan mijn stempelkussen, maar goed..)

De bedoeling was om een kussenhoesje te maken. Dat kun je altijd wel gebruiken en is een leuk projektje om mee te beginnen, leek me zo. Mijn voorbeeld was ook nog niet af maar goed gedrapeerd om een kussen viel dat nauwelijks op!

Laatst had ik met Francoise al stoffenpakketjes samengesteld, kijk maar hoe gezellig ze hier al op tafel staan.

Er is door mijn vriendinnen heel hard gewerkt, het was een hele gezellige dag! Natuurlijk moest er ook het nodige bijgepraat worden want we zien elkaar maar een paar keer per jaar. 

Tussendoor namen we een korte lunchpauze met een kopje heerlijke pompoensoep, door T. gemaakt en een broodje. Daarna weer verder. J. kwam er 's middags ook nog bij en werd ook snel aan het werk gezet. De tijd vlóóg voorbij. Kijk maar eens hoe hard er hier gewerkt wordt:

Voor dat we het wisten was het 17.30 uur, tijd om te stoppen. Omdat  niemand klaar was, is er meteen een vervolgafspraak gemaakt en zijn de pakketjes mee naar huis gegaan om daar nog wat verder te kunnen werken.

Hier op het bankje zie je het voorbeeld van het hoesje: (ik zag net pas mijn benen in de spiegel!)

Wij sloten de dag af met een etentje bij De Kievitshoeve, een restaurant op loopafstand. Terwijl we daar zaten begon het te regenen maar gelukkig was daar oudste zoon die zijn moedertje en vriendinnen met alle plezier met de auto op kwam halen. Even een beetje proppen maar ach, het was maar een klein stukje!

In november gaan we verder. Als ik er aan denk zal ik nog een foto plaatsen van het eindresultaat.

Het was een hele gezellige dag en ik ben benieuwd of er weer wat mensen zijn besmet..!

Mijn hoekje

Dit is "mijn hoekje" in de huiskamer:

Hier zit ik 's avonds, met al mijn spulletjes binnen handbereik: het doosje met de bouwstenen, het kleine rose doosje met naalden, garen e.d., mijn oh zo handige Ikea-ding-voor-op-je-schoot-eigenlijk-bedoeld-voor-de-laptop, maar door mij in gebruik als mijn werkblad, een lamp niet te vergeten. En dan, op de kist (die is verscholen onder heeeel veel) liggen mijn Huisjes. Een stapeltje hier, een stapeltje daar, het bovenste gedeelte van de top, het onderste gedeelte van de top, een rijtje huisjes aan elkaar, een stapeltje met huisjes die nog gefotografeerd dienen te worden, huisjes in delen die erop wachten om één huis te worden. De bouwtekening ligt er ook nog tussen... En geloof het of niet, er zit een systeem in. Alleen..... ben ik vergeten hoe het systeem ook alweer was. Oftewel: Chaos..! Daarom ga ik maar beginnen met alles opnieuw te ordenen, ik ben het overzicht compleet kwijt. Mmmmm.. Een klusje waar ik niet zo heel veel zin in heb maar wat nodig is om weer overzicht te krijgen.

(tussen al die lapjes liggen trouwens ook nog 2 boeken die ik graag wil lezen en voor de kist liggen nog 2 stapels met ongelezen tijdschriften. Zélfs mijn favorieten (101 woonideeën en Ariadne at Home liggen nog van een paar maanden in de verpakking op mij te wachten.) Er zitten écht te weinig uren in een dag..

Als laatste wil ik jullie nog het blikje laten zien waar ik vanochtend bij de Appie tegenaan liep:

Ik vind hem zó mooi!! Is eigenlijk bedoeld voor theezakjes maar hèèè, in zo'n prachtig doosje bewaar je toch geen theezakjes?! Nee hoor, is weer een prima doosje voor een volgend stapeltje van het een of ander!!